خجی

«لغت نامه دهخدا»

[خَ جا] (ع مص) شرمگین گشتن( 1)(منتهی الارب) (ناظم الاطباء) استحیاء (متن اللغه) (اقرب الموارد ||) خَجْی؛ خاک ( برانگیختن در رفتن( 2) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (متن اللغه) ( 1) - فعل ثلاثی مجرد آن از باب سمع است ( 2 - فعل ثلاثی مجرد آن از باب ضرب است این مصدر واوی هم آمده.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر