خجیر

«لغت نامه دهخدا»

[خُ / خِ] (ص) خوب زیبا جمیل خوش صورت صاحب حسن (از برهان قاطع) (از انجمن آرای ناصری) (از آنندراج) (از فرهنگ جهانگیری) (از غیاث اللغات ||) پسندیده دانشمند آنرا هجیر( 1) نیز گویند (از انجمن آرای ناصری) (از آنندراج) : بشاه جوان گفت زردشت پیر که در کیش ما این نباشد خجیر فردوسی (از انجمن آرای ناصری) یکی نامه بنوشت خوب و خجیر سوی نامور خسرو دین پذیر فردوسی (از فرهنگ جهانگیری) یکی بکوه سخن ران که گرچه هست جهاد ز زشت زشت دهد پاسخ از خجیر خجیر قاآنی امیر کنه که دشت پازوار خجیره گشت پازوار در بهار خجیره امیر پازواری در تعریف وطن (از انجمن آرای از: هو (خوب) + چهر (اصل نژاد)، اوستا hu - cihr 1) - در حاشیهء برهان قاطع آمده است: هجیر = هژیر، پهلوی ) ( ناصری)( 2 شهمیرزادی ، xojir دامغانی نیز ،« واژه نامه 313 » ( خوش خوب زیبا )xojir طبری ،« نیبرگ 109 » ،« بارتولمه 1821 » hu - cithra لغهً نیک نژاد، خوب اصل و مجازاً، بمعانی مذکور در متن آمده رجوع شود به هژیر ( 2) - صاحب انجمن آرای ناصری ؛ xozhir می گوید: مردم طبرستان آنرا بکسر خاء می آورند.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر