«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (اِخ) ابواسحاق ابراهیم بن حمزه بن مکی بن محمد بن علی خداآبادی، مردی فاضل، صالح، باورع و عاقل از امامان و بزرگان دین بود او بحدود سنهء 500 ه ق عازم حجاز شد و از بیابان گذشت مبدأ حرکت او از بصره بود و چون بمکه رسید با فرزندش ابوالمکارم حمزه بن ابراهیم مدتی در مکه مجاور شد و سپس بمدینه برگشت و بسال 501 ه ق در مدینه فرمان یافت (از انساب سمعانی).