خداپرست

«لغت نامه دهخدا»

[خُ پَ رَ] (نف مرکب) متأله معتقد بخداوند مؤمن بخدا مقابل دهری آنکه عالم و امور آن را متکی بر خدایی می داند (یادداشت بخط مؤلف) متدین موحد دیندار (ناظم الاطباء) : عقل جهان طلب در آلودگی زند عقل خداپرست زند درگه صفاخاقانی مگر بشهر شما یک نفر مسلمان نیست خداپرست مگر اندرین بیابان نیست؟ ملک بخندید و ندیمان را گفت: چندان که مرا در حق خداپرستان ارادات است و اقرار مراین شوخ دیده را عداوتست و انکار (گلستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر