خداترس

«لغت نامه دهخدا»

[خُ تَ] (نف مرکب) متقی پرهیزگار عفیف (آنندراج) (از ناظم الاطباء) آنکه از خدا ترسد باایمان معتقد بخدا خداپرست : وآن پیر حیایی خداترس با شیر خدای بود همدرسنظامی خداترس را بر رعیت گمار که معمار ملک است پرهیزگاربوستان خداترس باید امانت گزار امین کز تو ترسد امینش مداربوستان از آثار معدلت وزیر خداترس معمور (ترجمهء محاسن اصفهان ص 143 ) - ناخداترس؛ آنکه از خدا نترسد غیرمتقی غیر پرهیزگار : خداترس را سازگار است بخت بود ناخداترس را کار سختنظامی طلب کرد از پیش و پس چوب و سنگ بر آن ناخداترس بی نام و ننگ سعدی (بوستان).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر