خداج

«لغت نامه دهخدا»

[خِ] (ع مص)( 1) زادن ناقه پیش از وضع (منتهی الارب) زادن ناقه پیش از مدت وضع (ناظم الاطباء) بچه انداختن شتر پیش از وقت و اگرچه تمام انداختن شتر پیش از وقت و اگرچه تمام خلق باشد (تاج المصادر بیهقی) انداختن شتر حمل خود را در قبل از مدت زاییدن اگرچه تام الخلقه باشد (از متن اللغه)( 2 ||) ناتمام و پیش از وقت زاییدن (از آنندراج) بچه پیش از وقت زاییدن اگرچه تام الخلق باشد (از معجم الوسیط) بچه انداختن زن اعم از آنکه آن بچه تازه شکل گرفته یا هنوز خون باشد || آتش روشن نکردن سنگ آتش زنه (از متن اللغه) (از معجم الوسیط)( 3 ||) نقصان گزاردن نماز (از ناظم الاطباء): خدج صلوته خداجاً || ناقص بودن نقصان داشتن (از آنندراج) (از غیاث اللغات) (از متن اللغه) (از منتهی الارب ||) آن نماز که در آن سورهء الحمد نخوانند (مهذب الاسماء): کل صلوه لایقرء فیها بفاتحه الکتاب فهی خداج( 4) (از ناظم الاطباء) ( 1) - فعل آن از باب نصر و ضرب هر دو آمده است (ناظم الاطباء) ( 2) - صاحب متن اللغه میگوید: معنی حقیقی خداج این است و معانی دیگر ( مجازیند ( 3) - عبارت معجم الوسیط این است: خدج الزند؛ ای لم یخرج ناراً و عبارت متن اللغه: خدجت الزنده؛ ای لم تورناراً ( 4 - در اینجا وصف (وصفی که بجای موصوف نشسته) بصورت مصدر آمده است برای مبالغت (از ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر