«لغت نامه دهخدا»
[خُ دَ / دِ] (ن مف مرکب) عطای الهی بخشش الهی : خدا داد ما را چنین دستگاه خداداده را چون توان بست راهنظامی چو شه دید گنج فرستاده را چهار آرزوی خداداده رانظامی بملک خداداده خرسند باش مکن ز آهنین چنگ شیران تراشنظامی کار خود گر بخدا بازگذاری حافظ ای بسا عیش که با بخت خداداده کنی حافظ با خدادادگان ستیزه مکن کآن خداداده را خدا داده ||؟ فطری جبلی موهوبی : ترا که که حسن خداداده هست و حجلهء بخت چه حاجتست که مشاطه ات بیارایدحافظ.