«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (اِ مرکب) کنایه از ملعونان و فاجران و بدکاران و ظالمان که از خدا دورند و نزدیکند بفسق (از آنندراج) : چند ازین دوران که هستند این خدادوران در او شاید ار دامن ز دوران درکشم هر صبحدم خاقانی.