خدادوست

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ص مرکب) محب خدا دوست دارندهء خدا خداپرست : خدادوست را گر بدرّند پوست نخواهد شدن دشمن دوست دوست سعدی گر پدر دعوی خدایی کرد من خدادوستم خردپروردنظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر