«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ن مف مرکب) کنایه از کسی که ببلای آسمانی و آفت ناگهانی گرفتار شود (از آنندراج) : چو گیرد عدو را شه از حق گزین خداگیر معنی ندارد جز این ملاطغرا (از آنندراج) در فرهنگ ناظم الاطباء بخداگیر معنی مصدری داده شده است، است « خداگیر شدن » بدینگونه: خداگیر یعنی گرفتار قهر و غضب خدا شدن و در بدبختی ناگهانی افتادن اما ظاهراً این تعبیر ناظر به در اصل وصف مرکبی است که بجای موصوف نشسته و در معنی اسمی بکار رفته است « خداگیر » نه خداگیر و.