خداوند

«لغت نامه دهخدا»

[خُ وَ] (اِخ) رب (السامی فی الاسامی) (مهذب الاسماء) نامی از نام های الهی خدا خدای پروردگار اللهتعالی : چون تیغ بدست آری مردم نتوان کشت نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت رودکی جز از ایزد توام خداوندی کنم از دل بتو بر افدستادقیقی سر نامه گفت از خداوند پاک بباید که باشیم با ترس و باکفردوسی فرخش باد و خداوندش فرخنده کناد عید فرخنده و بهمنجنه و بهمن ماهفرخی این یافتن ملک بشمشیر نباشد باید که خداوند جهاندار بود یارمنوچهری تا دستگیر خلق بود خواجه لامحال او را بود خدا و خداوند دستگیرمنوچهری گواه میگیرم خداوند تعالی را بر نفس خود به آنچه نبشتم و گفتم (تاریخ بیهقی) ششم آنکه از خداوند سبحانه و تعالی نومید نیستم (تاریخ بیهقی) ای منافق یا مسلمان باش یا کافر بدل چند باید با خداوند این دوالک باختن ناصرخسرو دست خداوند باغ خلق درازست بر خسک و خار همچو بر گل و سوسن ناصرخسرو تا نشناسی تو خداوند را مدح تو او را همه یکسر هجاست ناصرخسرو -امثال: خداوندا زن زشت را تو بردار خودم دانم خر لنگ و طلبکار ؟ (از امثال و حکم دهخدا) خداوندا غریبان خوار و زارند بنزد هیچکس قربی ندارند ؟ (از امثال و حکم دهخدا) خداوند سزا را بسزاوار دهد سنائی (از امثال و حکم دهخدا) - خداوند بالا؛ پروردگار : توانا خداوند بر هرچه هست خداوند بالا و دارای پستفردوسی - خداوند جان؛ آفرینندهء جان کنایه از پروردگار : بنام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذردفردوسی - خداوند جهان؛ آفرینندهء جهان آفرینندهء عالم پروردگار : با خداوند زبانت بخلاف دل تست با خداوند جهان نیز ترا روی ریاست ناصرخسرو - خداوند خرد؛ آفرینندهء خرد کنایه از پروردگار : بنام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذردفردوسی - خداوند خلق؛ آفرینندهء خلق پروردگار - خداوند عالم؛ خداوند جهان پروردگار - خداوند گیتی؛ خداوند عالم پروردگار : خداوند گیتی ستمکاره نیست که راز خدایست و زین چاره نیستدقیقی - خداوند مهر؛ آفرینندهء مهر پروردگار : کند آفرین بر خداوند مهر کزین گونه بر پای دارد سپهرفردوسی (|| اِ مرکب) کدخدا (اصطلاح نجومی) (یادداشت بخط مؤلف) : چو کرد اختر فرخ ایرج نگاه کشف گشت طالع خداوند ماهفردوسی طالع آن ساعت اسد بود و خداوند ساعت مریخ با قمر و زهره اندر قوس بود (مجملالتواریخ و القصص ||) استاد (یادداشت بخط مؤلف) : چون تو (بونصر مشکان) خداوند آمد مرا (= عبدالغفار) و مانند مرا چه زهره و یارای آن بود (تاریخ بیهقی) او بنده و شاگرد ملک بود تا گشت خداوند و استادمسعودسعد || صاحب خانه بزرگ خانه (برهان قاطع) اختصاص معنی خداوند بر صاحب خانه بر اساسی نیست || مولی مقابل بنده آقای برده صاحب برده و کنیز مقابل رهی : مردی از زمین شام از فرزندان حواریان عیسی بود نام او قیمون بزمین ��رب افتاد روزی تنها همی رفت، دزدی چند پیشش آمد او را گفتند: تو بنده ای و از خداوند بگریخته او را بند کردند و بزمین نجران بردند و بفروختند (ترجمهء طبری بلعمی) چو بدین خاکستر رسیدیم اسبی دیگر زیر من ریش شد و خداوندم بسیار مرا بزد و زین بر گردن من بنهاد (تاریخ بیهقی) او خداوند است و خلق عالمند او را رهی بر خداوند از رهی چون و چرا باشد محال امیرمعزی مکن تغافل ازین بیشتر که ترسم خلق گمان برند که این بنده بی خداوند است سعدی عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا ما همه بنده و این قوم خداوندانندحافظ || لقبی بوده که پادشاهان مشرق بتقلید سلوکیها برای خود انتخاب می کرده اند مشیرالدوله میگوید: پادشاهان مشرق پس از اسکندر و سلوکیها القابی اختیار می کردند و بعضی خودشان را بتقلید از سلوکیها خداوند می خواندند || لقبی بوده که پادشاهان سلسلهء اسماعیلیهء خداوند محمد بن حسن بن » متوفی 560 ه  ق و « خداوند حسن بن بزرگ امید علی ذکره السلام » مقیم در الموت داشتند چون خداوند » متوفی 618 ه  ق و « خداوند جلال الدین حسن نومسلمان ابن محمد بن حسن » متوفی 607 ه  ق و « بزرگ امید رجوع به غزالی « خداوند رکن الدین خورشاه بن علاءالدین محمد » متوفی 653 ه  ق و « علاءالدین محمد بن جلال الدین حسن نامه حاشیهء ص 37 و جهانگشای جوینی ج 2 شود || بزرگ پادشاه شاه مولا آقا سرور بیگ خدیو امیر خواجه رئیس ولی (کلمهء خداوند بعنوان خطاب توقیری بر هر بزرگی اعم از پادشاهان یا وزیران یا اعیان و اشرف و فرماندهان سپاه و صاحبان مقام و منصب اطلاق میشود) : ای خداوند بکار من ازین به بنگر مر مرا مشمر ازین شاعرک لاس و دلوس ابوشکور بلخی خداوند ما نوح فرخ نژاد که بر شهریاری بگسترد داد ابوشکور بلخی چو سالار راه خداوند خویش بگیرد ز دانش بد آیدش پیشفردوسی چو خون خداوند ریزد کسی بگیتی درنگش نباشد بسیفردوسی بر او نیست آهو بزرگست شاه دلیر و خداوند توران سپاهفردوسی تا همی خلق جهان را بجهان عید بود هیچ عیدی که بود بی تو خداوند مباد فرخی امیر عادل داناترین خداوند است بزرگوارترین مهتر و مهین سالارفرخی تو غلام منی و خواجه خداوند منست نتوان با تو سخن گفتن و با خواجه توان فرخی دریا گر آن بود که بدو در گهر بود دریاست مدح گوی خداوند را دهان عنصری بزرگوارا، نام آورا، خداوندا حدیث خواهم کردن بتو یکی نبوی منوچهری ای خداوند خراسان و شهنشاه عراق ای بمردی و بشاهی برده از شاهان سباق منوچهری اوست خداوند ملک اوست خداوند خلق اوست مهیا بحمد اوست مصفا بدم منوچهری خداوند ما باد پیروزگرمنوچهری از این مرد بسیار عذر خواست و التماس کرد تا این حدیث با خداوندش نگوید (تاریخ بیهقی) خداوند داند که مرا در چنین کارها غرضی نیست جز صلاح هر دو جانب نگاه داشتن (تاریخ بیهقی)  گفته است (خواجه احمدحسن) بنده را اگر خداوند پرسد رقعت بباید رسانید امیر رقعت را بستد (تاریخ بیهقی) گفتند هر یک از دیگری شایسته ترند و خداوند داند که اعتماد هر کدام بنده باید کرد (تاریخ بیهقی) بونصر گفت: زندگانی خداوند دراز باد عبدالله را امیر فرمود تا به دیوان آوردم (تاریخ بیهقی)  این مقدار با بنده عبدوس گفت آلتونتاش و در این هیچ بدگمانی نمی نماید، خداوند دیگر چیزی شنوده است فرماید؟ (تاریخ بیهقی) لاجرم چون خداوند بتخت ملک رسید، او را چنان داشت که داشت از عزت (تاریخ بیهقی) هر آن ده جوان را نوازش نمود (= راهبان پسران یعقوب را) چنان کش خداوند (= یوسف را) فرمود شمسی (یوسف و زلیخا) بیایید تا هرچه کار شماست بجا آورد کو خداوند ماست شمسی (یوسف و زلیخا) رفتم من و فرزند من آمد خلف الصدق او را بخدا و بخداوند سپردمبرهانی ای خداوندان سیادت و سیاست (ترجمهء تاریخ یمینی) نه بر اشتری سوارم نه چو خر بزیر بارم نه خداوند رعیت نه غلام شهریارم غم موجود و پریشانی معدوم ندارم نفسی می زنم آسوده و عمری بسر آرم سعدی و فرمود تا سیاه را با کنیزک استوار بندند و از بام جوشق بقعر خندق دراندازند یکی از وزراء روی شفاعت بر زمین نهاد و گفت: جهان بکام خداوند باد (گلستان سعدی) - خداوند تاج؛ صاحب تاج پادشاه : خداوند تاج و خداوند گنج نبندد دل اندر سرای سپنجفردوسی شناسنده باید خداوند تاج که تاراج را نام بنهد خراجامیرخسرو - خداوند شمشیر؛ دارای شمشیر || - پادشاه : خداوند شمشیر و گاه و نگین چو ما دید و بسیار بیند زمینفردوسی - خداوند گنج؛ صاحب گنج دارای گنج - خداوند گیتی؛ کنایه از پادشاه : گزین و مهین پور سهراب شاه خداوند گیتی نگهدار گاهدقیقی || - پادشاه : خداوند تاج و خداوند گنج نبندد دل اندر سرای سپنجفردوسی || مالک (منتهی الارب) صاحب (دهار) (برهان قاطع)( 1) (غیاث اللغات) (ناظم الاطباء) : چون انوشیروان به مملکت اندر بنشست نخست بفرمود تا مزدکیان را بکشتند و هر مال که در دست ایشان بود و آنرا خداوند نبود، بدرویشان داد و هر زنی که داشتند بخداوندان داد (ترجمهء طبری بلعمی) و هر زنی که شوهر نداشت و او را بشوهر حاجت بود، او را از خزانه جهاز کرد و بفرمود که خداوندان ساز و برگ آن زن دادند (ترجمهء طبری بلعمی) و میوه های وی همه مباح است و بی خداوند است (حدود العالم) هر خرمایی که از درخت بیفتد خداوندان درخت برندارد البته و آن درویشان را بود (حدود العالم) فرگرد شهرکیست خرد و مردمان او خداوندان چهارپای اند (حدود العالم) خمود جائیست که اندر وی مرغزارها و گیاهخوارها و خیمه ها و خرگاهها نغزغزان است و خداوندان گوسپندند (حدود العالم) چنین گفت شیرویه با باغبان که گرزین خداوند گوهرنشانفردوسی بدویست امید و زویست باک خداوند آب آتش و باد و خا��فردوسی نبینیم تا اسب اسفندیار سوی آخر آید همی بی سوار و یا بارهء رستم جنگجوی به ایران نهد بی خداوند رویفردوسی چو زرین درخشی درآمد ز زاغ بر میهمان شد خداوند باغفردوسی تو غلام منی و خواجه خداوند من است نتوان با تو سخن گفتن و با خواجه توان فرخی این باغ و این سرای دل افروز را مباد جز میر یوسف ایج خداوند و کدخدای فرخی بهزار اسب فزون از دوهزار اسب گرفت همه را تر شده از خون خداوند تنگ فرخی چو خر در گل افتد کسی نیکتر نکو شد بزور از خداوند خر اسدی (گرشاسب نامه) ز خویشانش مانده ست گردی گزین خداوند کوس و درفش و نگین اسدی (گرشاسب نامه) سه جام از خداوند این زر بخواه بمن ده رهان جانم از رنج راه اسدی (گرشاسب نامه) عبدالمطلب گفت: من خداوند شترم، سخن شتر توانم گفت و خانه را خداوندیست که دشمن را از آن باز تواند داشت (مجمل التواریخ و القصص) در خانهء بالایین در بیست وچهار تاج نهاده بود که قیمت آن خدای دانست و نام خداوندش بر هر یکی نبشته (مجل التواریخ و القصص) و ایشان خداوندان گوسفندان بودند (مجمل التواریخ و القصص) به سرای اندر دانی که خداوندش نه چنان آید چون علت دار آید ناصرخسرو فرمان داد که هر کالای که محمد بن علی از آن مردمان برگرفتست، بخداوندان بازدهند هرچه خداوندان بدانستند برگرفتند دیگر بگذاشتند (تاریخ سیستان) و هر مال و کراع و ملک کی آنرا خداوندی نبودی هدیه بر درویشان و مستحقان و مصالح ثغور قسمت بخش کرد (فارسنامهء ابن بلخی چ اروپا ص 91 ) ما این تاوان مرادب را بستدیم تا خداوندان اسپ، اسپ را نگه دارند تا بکشت کسان اندرنیاید (نوروزنامه) بفرمود تا خداوند اسپ را بیاوردند و چندانکه قیمت جو بود بوقت رسیدگی تاوان بستد و بخداوند زمین داد (نوروزنامه) خداوند خانه برجست (کلیله و دمنه) خداوند خانه بحرکت ایشان بیدار گشت (کلیله و دمنه) من کمان را و خداوند کمان را بکشم سوزنی بر تو مهمان نثار کردن جان بر خداوند خانه آسانستسوزنی ستور بد را مانم که بر نه اندیشم نه از زیان خداوند و نه ز بیم هلاک سوزنی من ترا می گویم آنچه داری بخداوند آن بازده تو بدیگری که نمی باید داد میدهی (تذکره الاولیاء عطار) نقل است که شیخ گفت اول بار که بخانه رفتم خانه دیدم دوم بار که بخانه رفتم، خداوند خانه دیدم سوم بار نه خانه دیدم نه خداوند خانه، یعنی در حق گم شدم (تذکره الاولیاء عطار) که سفله خداوند هستی مباد جوانمرد را تنگدستی مبادسعدی (بوستان) یکی بر سر شاخ، بن می برید خداوند بستان نظر کرد و دید سعدی (بوستان) زمستان درویش در تنگسال چه سهلست پیش خداوند مال سعدی (بوستان) و مر خداوند درازگوش را گفتند که در طرف قبلهء فتح آباد در فلان موضع درازگوش تو درآمده است (انیس الطالبین ص 108 نسخهء خطی مؤلف) خواجه آن جوال رخت را بدرویشی نزدیک خداوند خانه فرستاد (انیس الطالبین ص 79 نسخهء خطی) -امثال: سگ را شناسند بروی خداوند مُوَئِّل؛ خداوند ستور مَلیک؛ خداوند خَیّالَه؛ خداوند اسبها نقیض رجاله خال؛ خداوند چیزی مدابر؛ خداوند تیر دابر که ضد فائز است ادبار؛ خداوند پشت ریش ستور شدن داریّ؛ خداوند نعمت اِهزال؛ خداوند شتران لاغر گردیدن اِهراف؛ خداوند مال بالیده شدن مهبع؛ خداوند هبع القاب؛ خداوند مواشی مانده شدن قوم اتساع؛ خداوند شترانی شدن که در نه روز یک نوبت آب خورند تَرّاس؛ خداوند سپر اتمار؛ خداوند بسیار خرما شدن قوم تامِر؛ خداوند خرما افراع؛ خداوند شتران فرع آور شدن اهجان؛ خداوند شتران گزیده شدن افتاق؛ خداوند ستوران فربه گردیدن مداد؛ خداوند شتران بسیار اجاده؛ خداوند اسب نکو گردیدن اهافه؛ خداوند شتران تشنه شدن هلقم؛ مهتر سطبراندام ضخم خداوند شتران حسابه؛ خداوند نژاد نیک شدن اِقفاص؛ خداوند پنجره با مرغ شدن مُتَمَلِّح؛ خداوند نمک راهِبَه؛ خداوند بخشش (منتهی الارب) اِمعاز؛ خداوند بز بسیار شدن اِجداد؛ خداوند بخت گردانیدن (تاج المصادر بیهقی) اِکساد؛ خداوند بازار کاسد شدن (منتهی الارب) اِضعاف؛ خداوند افزونی شدن اِحاله؛ خداوند استران ستاغ شدن (تاج المصادر بیهقی) اِشحام؛ خداوند پیه بسیار شدن اِعمام؛ خداوند بسیار عم بزرگوار گردانیدن کسی را (تاج المصادر بیهقی) لابِن؛ خداوند بسیارشیر (منتهی الارب) ترخل؛ خداوند بز ماده شدن ایجاه؛ خداوند جاه کردن اِحتِشام؛ خداوند خدم و حشم شدن ببزرگی اخوال؛ خداوند خال بسیار کریم گشتن (تاج المصادر بیهقی) اَصیل؛ خداوند حسب و نسب بزرگ (از منتهی الارب) تَملیک؛ خداوند چیزی گردانیدن اِسمان؛ خداوند چیز فربه شدن اعطاش؛ خداوند چهارپای تشنه شدن ابلاد؛ خداوند چهارپای پلید شدن اِمشاء؛ خداوند چهارپای بسیار شدن اِصحاح؛ خداوند چهارپایان تن درست شدن امجاج؛ خداوند چارپای درست گشتن انشاط؛ خداوند ستوران نشاطی گشتن دیار؛ خداوند دیر (دهار) اِکلال؛ خداوند ستور مانده شدن اِقواء؛ خداوند ستور قوی شدن (تاج المصادر بیهقی) اِقطاف؛ خداوند ستور قطوف گردیدن اِمشاء؛ خداوند مواشی بسیارزه شدن (منتهی الارب) اِضعاف؛ خداوند ستور ضعیف شدن اِحفاء؛ خداوند ستور سوده پای شدن (تاج المصادر بیهقی) اکلاب؛ خداوند ستور دیوانه شدن (منتهی الارب) اعراب؛ خداوند ستور تازی شدن اِدبار؛ خداوند ستور پشت ریش شدن اِغزار؛ خداوند اشتران بسیارشیر شدن اعکار؛ خداوند اشتران بسیار شدن تجبیب؛ خداوند اشتران اندک شیر شدن (تاج المصادر بیهقی) کَشَ طَه؛ خداوند شتر پوست بازکرده (منتهی الارب) تَمسیک؛ خداوند مسک کردن اثلاء؛ خداوند مال کهن شدن (تاج المصادر بیهقی) امراض؛ خداوند مال آفت رسیده شدن (منتهی الارب) اشداد؛ خداوند ستوری سخت شدن الحام؛ خداوند گوشت بسیار شدن (تاج المصادر بیهقی) لَحیم؛ خداوند گوشت تَلافُق؛ خداوند کارهای درست و آراسته شدن (منتهی الارب) وجاهه؛ خداوند قدر و جاه شدن الباء؛ خداوند فُلَهء بسیار شدن اشباب؛ خداوند فرزند جوان شدن اشابه؛ خداوند فرزند پیر شدن اصحاب؛ خداوند فرزند بالغ شدن اشباء؛ خداوند فرزند زیرک شدن اعاله؛ خداوند عیال شدن معیل؛ خداوند عیال اِعمار؛ خداوند عمر بسیار گشتن اعذار؛ خداوند عذر گشتن اعتذار؛ خداوند عذر شدن (تاج المصادر بیهقی) محض؛ خداوند شیر خالص شدن امحاض؛ خداوند شیر خالص شدن مشی؛ خداوند مواشی بسیار گردیدن (منتهی الارب) تَملُّک؛ خداوند شدن اِجلاب؛ خداوند شتران نر شدن (تاج المصادر بیهقی) اِماتَه؛ خداوند شتران مرگ رسیده شدن (منتهی الارب) احلاب؛ خداوند شتران ماده شدن اجراب؛ خداوند شتران گرگین شدن (تاج المصادر بیهقی) اِمخاض؛ خداوند شتران مادهء درد زه گرفته یا نزدیک بزادن رسیده شدن اِقلاب؛ خداوند شتران قلاب زده شدن امصاع؛ خداوند شتران شیربرگشته شدن اِمراع؛ خداوند شتران بفراخ علف رسیده شدن (منتهی الارب) - خداوند تنزیل؛ صاحب تنزیل || - کنایه از پیغمبر اسلام است : چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی خداوند امر و خداوند نهیفردوسی - خداوند خانه؛ ابوالمثوی ربّالبیت صاحبخانه مالک خانه : آن جوال را با درویشی نزدیک خداوند خانه فرستادند (تاریخ بخارای نرشخی) - خداوند دل؛ صاحبدل : کاری کنم که باز خداوند دل شوم دارم بنظم مدح خداوندگار دلسوزنی - خداوند ده؛ ده کیا بزرگ ده - خداوند رخش؛ صاحب رخش|| - کنایه از رستم زال : همی خواندندش خداوند رخش جهانگیر و شیراوژن و تاجبخشفردوسی فرستاده گفت ای خداوند رخش بدشت آهوی ناگرفته مبخشفردوسی - خداوند کرسی؛ ذات الکرسی || - کنایه از ملک || دارنده دارا صاحب( 2) : بس از هر دوان بود عثمان گزین خداوند شرم و خداوند دینفردوسی خداوند نام و خداوند شرم سخن گفتن خوب و آوای نرمفردوسی نگوییم چندین سخن بر گزاف که بیچاره باشد خداوند لاففردوسی خداوند مردی و رای و هنر بدو شادمان مهتران سر بسرفردوسی خداوندان تجربت و آزمایش از آن حکم کنند بر حال هوا (التفهیم فی صناعه التنجیم بیرونی) آخر چیره نبود جز که خداوند حق آخر بیگانه را دست نبد بر عجممنوچهری باز از فضل و ادب و شعر کاسدگونه می باشد و خداوندان این صنایع محروم (تاریخ بیهقی) نه بنده ایم خداوند دانش و هنریم که بندگان خداوند شاه کیهانیممسعودسعد خداوندان علم بخشهای دائرهء فلک را قِسیّ خوانده اند یعنی کمانها (نوروزنامه) و خداوندان فسون آژخ را به وی (به جو) افسون کنند بماه کاست و بپوشانندش تا آژخ فروریزد (نوروزنامه) زدن با خداوند فرهنگ رای بفرهنگ باشد ترا رهنماینظامی خیالی که در پرده شد روی پوش نبیند درو جز خداوند هوشنظامی به استادکاری خداوند هوش در آن بازی سخت شد سخت کوشنظامی خداوندان کام و نیکبختی چرا سختی خورند از بیم سختی سعدی (گلستان) خداوند جاه و زر و مال بود سعدی (بوستان) خداوند روزی بحق مشتغل پراگنده روزی پراگنده دل سعدی (بوستان) - خداوند شگفت؛ ابوالعجب متعجب بلعجب - خداوند صور؛ صاحب صور کنایه از اسرافیل است - خداوند علت؛ بیمار مریض صاحب درد علیل : محمد زکریا گوید: بسیار خداوند لقوه را دیدم که مفلوج شد (ذخیرهء خوارزمشاهی) خداوند یرقان طحالی را یک طرمس در طبیخ اسارون دهند (ذخیرهء خوارزمشاهی) خداوند تب بلغمی را یکی طرمس در سه اوقیه شراب دهند (ذخیرهء خوارزمشاهی) شراب ممزوج خداوندان با دو بلغم را نیک است (نوروزنامه) چنان بود که خداوندان علت را اندردمیدن او [ عیسی ]شفا آمد (مجمل التواریخ و القصص) - خداوند عقل؛ اولوالنهی عاقل صاحب رای - خداوند قلم؛ اهل قلم صاحب قلم || - کنایه از نویسنده است منشی ترسل نویس : و محتشمان درگاه خداوندان شمشیر و قلم بجمله بیامدند (تاریخ بیهقی) و خداوندان قلم را که معتمد باشند، عزیز باید داشت (نوروزنامه) - خداوند معرفت؛ صاحب معرفت عارف به امور شناسای امور : فامّا خداوندان معرفت گفته اند (نوروزنامه) - خداوند وحی؛ صاحب وحی آنکه بر او وحی نازل میشود || - کنایه از پیغمبر اسلام : چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی خداوند امر و خداوند نهیفردوسی اِخباث؛ خداوند پلید شدن (تاج المصادر بیهقی) ارغاد؛ خداوند عیش خوش شدن (از منتهی الارب) اِلامَه؛ خداوند ملامت شدن (منتهی الارب) ( 1) - در حاشیهء برهان قاطع آمده: خداوند از: خدا + وند (پسوند اتصاف)؛ به معنی صاحب (مطلقاً) می باشد در لغت نامه، صاحبان و دارندگانی که مملوک آنها اسم ذاتند علیحده آمده و با صاحبان و دارندگانی که صاحب اسم در صفحات قبل در این شواهد مقصود « مالک و صاحب » معنی اند، فرق گذاشته میشود ( 2) - با توجه به توضیح در ذیل معنی کسی است که دارندهء امریست که آن اسم معنی است نه اسم ذات.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر