«لغت نامه دهخدا»
[خُ وَ کُ] (نف مرکب)کشندهء خداوند پادشاه کش قاتل شاه قاتل ملک : که ای بندگان خداوندکش مشورید هر جای بیهوده هشفردوسی چو آن عاصیان خداوندکش خبر یافتند از خداوند هشفردوسی نبخشود هرگز خداوند هش بر آن بنده کو شد خداوندکشنظامی || کشندهء بزرگی یا امیری یا مهتری.