خداوندگاری

«لغت نامه دهخدا»

[خُ وَ دِ] (حامص) حالت خداوندگار بودن در اطلاقات این کلمه بصورت اسمی بخود می گیرد و خطابی است که کهتران بمهتران یا فرزندان بپدران یا رعایا بشاه و امیران و بیگ ها میکنند( 1 ||) استقلال حکومت داوری پادشاهی سلطنت (از ناظم الاطباء) (||ص نسبی) منسوب بخداوندگار بودن، یعنی شاهی و امیری (ناظم الاطباء) ( 1) - امروز در مکاتبات اغلب فرزندان بپدران چنین خطاب می کنند: حضرت خداوندگاری از این مطلب بااطلاع اند خداوندگاری دیروز به اینجا نیامدند ظاهراً خداوندگاری را این واقعه خوش نیامد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر