«لغت نامه دهخدا»
[خَ دَ] (ع مص) سست گردیدن عضو و بخواب رفتن آن (از منتهی الارب) یقال: خدر العضو خدراً (منتهی الارب) سست شدن اندامها و در خواب شدن (تاج المصادر بیهقی) (المصادر زوزنی) (از متن اللغه) (از معجم الوسیط ||) سست و گران شدن چشم از خاشاکی که در آن افتاده باشد (از منتهی الارب) یقال: خدرت العین (از متن اللغه) (از معجم الوسیط ||) خشک کردن درخت (از دزی ج 1 ص 353 ||) کسل و کاهل گردیدن (از منتهی الارب) منه: خدر جسمه او خدرت یده او رجله (از معجم الوسیط) ||پرده تاریکی بر مکانی درافتادن اعم از جهت شب یا چیز دیگر (از معجم الوسیط ||) سخت شدن گرما و سرما (از منتهی الارب) منه: خدر الحرو البرد || بدان حد رسیدن گرما که باد نیز نوزد (از متن اللغه).