«لغت نامه دهخدا»
[خِ / خَ یْ وْ پَ رَ] (نف مرکب) پرستندهء خدیو پرستش کنندهء خدیو : بی خردوار اگر شدند ز دست بخروشان کنم خدیوپرستنظامی.