خذا

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (ع مص) سست و کوفته گردیدن گوش و از بیخ گوش رو بصورت افتادن آن و آن در اسب و خر و خرگوش است و این یا از حیث خلقت است یا امری عارضی است (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از متن اللغه) (اقرب الموارد) صاحب صبح الاعشی آنرا از عیوب خلقی اسب شمرده و می گوید: و هو ان یکون اذناه مستر خیتین منکوستین نحو العینین و الخدین، کاذان الکلاب ( السلوقیه (صبح الاعشی ج 2 ص 24.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر