«لغت نامه دهخدا»
[خُ ی ی] (اِخ) نام یکی از برکشیدگان فضل بن سهل است حسن بن محمد که از خویشان فضل بن سهل است از قول عبدالله بن این مرد خود « خذابود » بشر نقل می کند که او گفت: چون فضل از سیب به مدینه السلام آمد، در منزل فامی نامی منزل گزید بنام و فرزندانش بخدمت فضل قیام کردند تا آنکه کار فضل بالا گرفت و بوزارت مأمون در خراسان رسید اتفاقاً دست حوادث با را فضل بیاد آمد و چون دسترسی را بواسطهء بعد مکان « خذابود » سر نابسامانی گذارد و او را پریشان حال کرد تا آنکه « خذابود » مشکل دید، بنزد عبدالله بن بشر رفت و در منزل او جای گرفت عبدالله میگوید: در این ایام بغداد فتح شد و کارها رو بسامانی می خوشیها نمود و در این بین تجار « خذابود » گفتم او، او را طلب کرد و از دیدن « خذابود » رفت من روزی بنزد فضل رفتم و قصهء قبول کرد و آخر معامله بدان انجام شد که « خذابود » گندم بغداد پیشنهادی برای فروش گندم دادند، فضل معامله را بشرط شرکت ، از این انعام خوشیها کرد و از ملازمان فضل شد (از الوزراء و الکتاب ص 261 « خذابود » بدهند « خذابود » آنان پنجاه هزار دینار به (263 ،262.