«لغت نامه دهخدا»
[خَ کَ دَ] (مص مرکب)ویران کردن منهدم کردن از بین بردن : هرگز کسی که خانهء مردم خراب کرد آباد بعد از آن نبود خانمان او سعدی (صاحبیه) عشقت بنای صبر بکلی خراب کرد جورت در امید بیکبار درگرفت سعدی (بدایع) خرابت کند شاهد خانه کن برو خانه آباد گردان بزنسعدی (بوستان) بناز اگر بخرامی جهان خراب کنی بخون بنده اگر تشنه ای حلال ای دوست سعدی (بدایع ||) شکستن بهم ریختن (از قبیل دل و فکر) پریشان کردن : دلی خراب مکن بیگنه اگر خواهی که سالها بودت خانمان ملک آبادسعدی || تباه کردن مشوب کردن فاسد کردن || از پای در افکندن، چنانکه شراب بسیار باده خوار را سخت کسی را مست کردن : شرابم ده و روی دولت ببین خرابم کن و گنج حکمت ببینحافظ زآن پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام بادهء گلگون خراب کنحافظ.