خراره

«لغت نامه دهخدا»

[خَرْ را رَ] (ع اِ) باد فرنگ که چوبی است مدور و بر آن ریسمان بندند و در کشاکش آرند تا از آن صدا برآید (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) ج، خرار بادفره و خذروف (یادداشت بخط مؤلف ||) مرغی است بزرگتر از ورکاک (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) ج، خرار (|| ص) مؤنث خرار منه: عین خراره؛ چشمهء بسیار روان آواز کن (از منتهی الارب) : من منطق عیونه خراره واردها قریحه طیاره(از منظومهء سبزواری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر