خرافات

«لغت نامه دهخدا»

[خُ] (ع اِ) حکایتهای شب (منتهی الارب) جِ خُرافَه (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از قاموس) در تداول فارسی، سخنان پریشان و نامربوط (برهان قاطع) سخنان بیهوده و پریشان که خوش آینده باشند (از غیاث اللغات) سخنان خوش پریشان (از شرفنامهء منیری) تُرَّهات (مهذب الاسماء) موهومات انیاب اغوال (یادداشت مؤلف) : از او مشنو سخنهای خرافات کز آن آید ترا در آخر آفاتناصرخسرو پرهیز کن بجان ز خرافات ناکسان هرچند با خسان کنی آنجا نشست و خاست ناصرخسرو سحر حلال من چو خرافات خود نهند آری یکی است بولهب و بوترابشانخاقانی اهل هند بخرافات و اکاذیب خویش نسبت آن مبانی بدویست تا سیصدهزار سال کرده (ترجمهء تاریخ یمینی) در کوی خرابات خرافات فتادم وآنگاه نشینم بمئی دامن تر منعطار اما آنچه گفته است که پیش او قیامت یزید و ابن زیاد و خوارج را زنده کنند و بکشند اصلی ندارد و از جملهء خرافات و تُرَّهات باشد بلکه قیامت زنده شوند و جزای اعمال بد خود بستانند (کتاب النقض ص 306 ) خیز تا خرقهء صوفی بخرابات بریم شطح و طامات ببازار خرافات بریمحافظ.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر