خرب

«لغت نامه دهخدا»

[خَ رَ] (ع مص) شکافته گوش گردیدن (از منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب ||) سوراخ مدور در گوش کردن (ناظم الاطباء) (از لسان العرب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر