خربه

«لغت نامه دهخدا»

[خَ رِ بَ] (ع ص، اِ) مؤنث خَرِب || جای ویران و ناآباد (منتهی الارب) (از تاج العروس) ج، خَرِب، خَرِبات، خرائب.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر