«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِخ) عبدالله بن محمد بن عبیداللهبن جعفر پسر ابومحمدبن عبیداللهبن جعفر است وی از راویان ثقه بود و بسوی عراق رفت و از ابوالحسن علی بن عبدالله الواسطی و ابوعبدالله محمد بن مخلد عطار و جماعتی دیگر حدیث کرد و مرگ او در سال 390 ه ق اتفاق افتاد (از انساب سمعانی).