«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ مرکب) مرغی است بزرگ از جنس هوبره و گوشت آن لذیذ، خرد آنرا چال و بزرگ آنرا خرچال گویند (از آنندراج) (از انجمن آرای ناصری) قسمی از مرغابی است کبودرنگ و بزرگ (از ناظم الاطباء) مرغی باشد کبودفام و بزرگ و بیشتر در آب باشد و بتازی حباری گویند و بعضی گویند مرغ گوشت ربایست که آنرا خاد گویند (فرهنگ اوبهی) نام مرغی است بزرگ جثه که گوشت آن لذیذ بوده و آنرا بباز و شاهین و امثال آن شکار کنند (فرهنگ جهانگیری) بترکی توقدری گویند و بعضی گویند هم گفته اند (برهان قاطع) « میش مرغ » و « سرخاب » مرغی است آبی و کبودرنگ و بزرگ که ترکان وقداق خوانند که بعضی آنرا حُباری جَرْز (زمخشری) چرز چغوک چکاوک چلوک چگاو سرخاب مانورک ابوالملیح شوار قبره (از شرفنامهء منیری) : شکار باز خرچال و کلنگ استعنصری همیشه در فزع از وی سپاههای ملوک چنان کجا بنواحی عقاب بر، خرچال ؟ (لغت فرس) به اهتمام کند هر زمان عقاب عتاب بعهد معدلت او کبوتر و خرچال شمس فخری مرغی است شبیه به حُباری، از آن کوچکتر و در کنار آبها می باشد، گرم و غلیظ و مولد خون سوداوی و مصلحش مهرّا پختن و با دارچینی و آبکامه بدون روغنها استعمال نمودن (تحفهء حکیم مؤمن ||) کودن (از ناظم الاطباء).