«لغت نامه دهخدا»
[خُ دَ / دِ] (حامص) خردی کوچکی : من از خردگی رانده ام با سپاه که ویران کنم دودهء ساوه شاه فردوسی (شاهنامه چ دبیرسیاقی ج 5 ص 2252 ) زمین زینهاری بود ننگ تو بدین خردگی کردن آهنگ توفردوسی نگاه کن که بقا را چگونه می کوشد بخردگی منگر دانهء سپندان راناصرخسرو گندم سخت از جگر افسردگی است خردی او مایهء بی خردگی استنظامی.