«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (اِ مرکب) چوبی باشد دراز که در طویله ها نصب کنند و زینها و یراق اسبها را بر بالای آن نهند (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع) : وآن سوار است که بر گردون ماه پیش او چون زین بر خرزین اسب ابوالفرج رونی در روم کند رکاب سالارش زین را ز صلیب رومیان خرزینامیرمعزی خیمه ها را میخ فرماید ز رمح رومیان زین ها را از صلیب کافران خرزین کند امیرمعزی از پی احیای دین چو ابر بهاری بر سر خرزین ندیده خنگ تو زین را انوری || سه پایه ای که زین اسب را بر بالای آن گذارند (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع ||) تخت گاهی که بر گوشهء صفه ها سازند (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جهانگیری ||) نوعی پالان (از انجمن آرای ناصری) (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ جهانگیری ||) رف (ناظم الاطباء).