خرفع

«لغت نامه دهخدا»

[خُ فُ] (ع اِ) خِرْفَع (دزی ج 1 ص 364 ) رجوع به خِرْفَع شود آنچه در بار درخت عشر باشد و آن سوختهء چقماق اعراب است (منتهی الارب ||) پنبهء تباه بکارنیامدنی در غلاف خود || آنچه از پنبه زده شده بکمان (از منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر