خرقاء

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِخ) نام زنی است از جنیان بنابر خبر عباس بن عبدالله برمعی در قصه ای که راجع به عمر بن عبدالعزیز است، چه عباس برمعی با واسطه از عباس بن ابی ارشد از پدرش نقل میکند که روزی عمر بن عبدالعزیز بر ما فرودآمد و چون قصد رفتن کرد مولای من بمن گفت با او سوار شو و او را مشایعت کن او میگوید اطاعت امر کردم و با او راندم تا به بیابانی رسیدیم و به مار مرده ای برخوردیم که بر راه افتاده بود عمر از اسب فرودآمد و آنرا کناری برد و در زیر خاک پنهان کرد سپس بر اسب سوار شد و با هم ما بچپ و راست خود نگریستیم احدی را ندیدیم عمر « یا خرقاء یا خرقاء » راندیم چون میراندیم ناگاه هاتفی صدا درداد و گفت باخبر گردان هاتف گفت « خرقاء » گفت ای هاتف ترا بخدا قسم اگر از کسانی هستی که آشکار میشوی بر ما ظاهر شو والا ما را از آن ماری بود که شما در فلان نقطه به او برخوردید چه من از پیغمبر شنیدم که روزی به آن مار گفت ای خرقاء تو بدان « خرقاء » نقطه از زمین میمیری و ترا فلان بندهء مؤمن بخاک می سپارد پس عمر به او گفت واقعاً تو از پیغمبر چنین شنیدی که چنین می گفت؟ بعد عمر بشگفت آمد و ما راه سپردیم خطیب در ترجمهء عبادبن راشد از طریق وسائطی میگوید عبادبن راشد که از اهل مروت و مردی بود در مکه از پدرش داستان را بعینه نقل کرد و افزود که مولای پدر او به پدر او گفت من از جمله هفت نفری بودم که در آن بیابان با پیغمبر بیعت کردم و بعد به او گفت تا زنده ای این داستان را بر کسی مگو (از اصابه چ کلکته ج 4 صص (545 - 544.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر