«لغت نامه دهخدا»
[خِ قَ / قِ شِ] (نف مرکب)خرقه پاره کننده صوفی که در حال ذوق خرقه می درد : خرقه شکافان ذوق بی دف و نی در سماع جبه فشانان شید تابع قانون دفخاقانی.