«لغت نامه دهخدا»
[خَ] (معرب، اِ) معرب خرگاه رجوع به نخبه الدهر دمشقی ص 262 و 264 شود( 1) : هفت خاتون را در این خرکاه سبز راه این درگاه والا دیده امخاقانی بر درش بسته میان خرکاه وار شاه این خرکاه مینا دیده امخاقانی عیسی کده خرکاه او وز دلو یوسف چاه او در حوت یونس گاه او بر سان نو پرداخته خاقانی - خرکاه ماه؛ خرگاه ماه خرگاه مه خرگه مه خرمن ماه خرمن مه این ترکیبات برای آن دائرهء ملون است که گاهگاه گرد ماه پدید آید (از شرفنامهء منیری) ( 1) - در انجمن آرای ناصری آمده است: عمارت و خیمهء بزرگ و الاچیق بزرگ و آنرا خرکه نیز گویند چون این بیت امیر معزی : از روی ماه خرکهی ایوان همی بینم تهی وز قد آن سرو سهی خالی همی یابم چمن.