خرگاه نشین

«لغت نامه دهخدا»

[خَ نِ] (نف مرکب) آنکه در خرگاه نشیند کنایه از رئیس و سرور قوم : خرگاه نشین بت پریروی همچون پریان پرید از آن کوینظامی ای پیشرو سپاه صحرا خرگاه نشین کوه خضرانظامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر