خرم

«لغت نامه دهخدا»

[خَ] (اِ) بخاری که از روی آب گرم و زمینهای نمناک برمیخیزد (ناظم الاطباء) (از برهان قاطع [ ||) خُ / خَ ]؛ مهره ای باشد از شیشه سیاه و سفید و کبود که برای دفع چشم به دبر اطفال بندند و خرمک مصغر آن است (انجمن آرای ناصری) : ترسم چشمت رسد که سخت خطیری چونکه نه بستند خرمکت بگلو برمنجیک (|| اِخ) بطور افسانه مرغزاری هم هست که در آنجا کوهی است و هر مطلبی که عرض کنند جواب آید، گویند چون سکندر ذوالقرنین فوت شد رومیان و فارسیان بر سر مدفن او گفتگو می کردند فارسیان می گفتند هر جا که فوت شده است دفن باید کرد و رومیان میگفتند جایی که مولد اوست دفن می کنیم چون گفتگو بلند شد یکی از فارسیان گفت بفلان کوه باید رفت و سؤال کرد به هرچه جواب آید عمل نمود و چنان کردند (از برهان قاطع).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر