«لغت نامه دهخدا»
[خِ / خَ مَ گَ / گِ] (اِ مرکب) گدای خرمن آنکه بر سر خرمنها بگدائی رود (از برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) : زهی جوفروشان گندم نمای جهان گرد شبکوک خرمن گدای سعدی (بوستان).