«لغت نامه دهخدا»
[خُ رَ / رِ] (اِ) جانورکی است که هرچه بر زمین افتد بخورد و بعربی او را ارضه خوانند (از برهان قاطع) موریانه کرم چوب خوار (یادداشت مؤلف ||) علتی را گویند که موی را بریزاند (از برهان قاطع) خوره (یادداشت بخط مؤلف ||) مرضی است که گوشت لب و بینی را بتحلیل برد (از برهان قاطع (||) پسوند) مزید مؤخر امکنه، چون روشناخره، قبادخره، اردشیرخره، شعب خره (بلاد واسعه در قهستان نزدیک بلخ و در آن تنگه ها و قلاع باشد) (یادداشت بخط مؤلف ||) نور بتمام معانی که در خَرُه گذشت (از برهان قاطع).