«لغت نامه دهخدا»
شود - پای خست؛ پای خسته پای مجروح (یادداشت بخط « خستن » [خَ] (مص مرخم) عمل خستن( 1) (از ناظم الاطباء) رجوع به مؤلف ||) - لگدکوب لگدمال - پی خست؛ پی خسته پی مجروح (یادداشت بخط مؤلف ||) - چیزی که در زیر پا نرم شده باشد (برهان) رجوع به بن خست شود (رشیدی) رجوع به پای خست شود (|| اِ) رنگ لون (از ناظم الاطباء) (از برهان قاطع) : نویسنده بر خامه بنهاد دست بعنبر سر نامه را کرد خست فردوسی (از جهانگیری) پس بخوناب دیده خست کنم شفروه (از جهانگیری ||) فائده نفع (از ناظم الاطباء) (از برهان قاطع) : با تقاضای نفس و عقل و حواس کی توان بود کردگارشناس بلبل عقل را ز گلبن خست در ترنم توانیش همه بست سنائی (از جهانگیری ||) خستر (ناظم الاطباء) رجوع به خستر شود ( 1) - در برهان قاطع آمده: خست ماضی خستن و آزرده ساختن باشد یعنی مجروح کرد و آزرده ساخت : چو او از کمان تیر بگشاد دست بر رستم و رخش جنگی بخست فردوسی دیدمش و دید مر مرا و بسی خوردم خرماش و خست خار مرا ناصرخسرو.