«لغت نامه دهخدا»
[خِسْ سَ] (ع اِمص) خساست لئامت فرومایگی نامردی فروده (از ناظم الاطباء) ناکسی (زمخشری) پستی دنائت حقارت رذالت وغادت( 1) (یادداشت بخط مؤلف) : شعر در نفس خویش هم بد نیست نالهء من ز خست شرکاستظهیر فاریابی|| (مص) بخیلی کردن امساک کردن ممسک بودن :( 2) مالی بمشقت فراهم آرند و به خست نگاه دارند (گلستان سعدی) مالداری را شنیدم ظاهر حالش بنعمت دنیا آراسته و خسّت نفس جبلی در وی همچنان متمکن که (گلستان سعدی) ( 1) - مرحوم دهخدا می گویند بعید نیست که اصل آن خس فارسی باشد ( 2) - این کلمه در عربی مصدر است ولی در فارسی بجای حاصل مصدر نیز استعمال میشود.