«لغت نامه دهخدا»
[خَ نَ / نِ] (اِ مرکب) کلبه ای که از گیاهان سبز معطر سازند (ناظم الاطباء) خانه ای که از خس بندند و در تابستان در آن نشینند و این خس خوشبوی و این خانه متعارف هندوستان است (آنندراج) : روی آسایش ز اشک گرم تا بیند دمی ساخت چشمی بی رخت خسخانه از مژگان خویش قبول (از آنندراج) تن چو خسخانهء کهن شده ست حکیم صادق (از آنندراج) زهی خسخانهء سپهر آشیانه که تاب سموم را بازداشته و آبی بر روی کارش آمده که در قصرها آبرو بهم رسانده چرا آب بر خود نپاشد که از دو سویش آفتاب تافته و چون ابر بهار چگونه باران نبارد که آفتاب در برج آبی رسیده (از آنندراج) در این گرمی بحدی کرد طغیان 1) - صاحب آنندراج می گوید خسخانه مثل خیش خانه ) ( نگه خسخانه می بندد ز مژگان ملا ابوالبرکات منیر (از آنندراج)( 1 است با این فرق که خیش خانه برای زمستان است نه تابستان ولی خسخانه برای تابستان است رجوع به خیش خانه شود.