خسر

«لغت نامه دهخدا»

[خُ سُ] (اِ) پدرزن( 1) (برهان قاطع) (از ناظم الاطباء) : چه نیکو سخن گفت یاری بیاری که تا کی کشیم از خسر ذل و خواری رودکی به دل گفت با این سخن جنگ نیست چو شنگل خسر باشدم ننگ نیست فردوسی به گوهر بدان روز تنگ آورم که پیش خسر هدیه جنگ آورمفردوسی باز بالا دوتا چو  خسر مویش اندر کشفته چون  خش منجیک بدسگال تو و مخالف تو خسر جنگجوی با دامادفرخی بنزدیک امیر مودود آمد و هر چه وی را آورده بودند آن جا آوردند امیر مودود وی را بسیار بنواخت و از آنجا به خانهء وزیر آمد خسرش (تاریخ بیهقی) امیر گوزگانان خسر سلطان محمود بود (تاریخ بیهقی) بواسحاق که وی خسر بوالعباس بود بسیار مردم گرد کرد (تاریخ بیهقی) مفخر جمله انبیا او بود خسر میرمرتضی او بودسنائی نگویم ای زن تو گشته قلطبان شوهر سیاههء خسر و زن شده ترا دامادسوزنی داماد خسرگای بدی بیش بسی سال و امسال خسر خواجهء داماد سپوزی سوزنی خسر زان پس به طبع شاد برخاست بکار آرایش داماد برخاست حکیم نزاری (از انجمن آرای ناصری ||) پدرشوهر (از ناظم الاطباء) (برهان قاطع) :چون بامداد پدر شوی درآمد و پای اورنجن بنمود و آنچه دیده بود باز گفت پسر گفت، راست گفته اند، دشمنی خسر و زن پسر چون دشمنی موش و گربه است (سندبادنامه) خسر خجل شد و از پیش پسر رنجوردل بیرون شد پدر زن، پدر شوهر زن) اسفا 1 ) svasura هندی باستان xvasura (سندبادنامه) ( 1) - در حاشیهء برهان قاطع آمده است: اوستا 6 - 2 ص 68 و 85 و رک خسور، خسوره، ورک: لغت فرس 135 :.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر