«لغت نامه دهخدا»
[خُ رَ / رُو پَ رَ] (نف مرکب) مطیع و فرمان بردار خسرو پادشاه پرست (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) : یکی کهتری باشدش دوردست سواری سرافراز و خسروپرستفردوسی همه پهلوانان خسروپرست برفتند از ایوان بسالار مستفردوسی ز دهقان و از مرد خسروپرست به گیتی سوی بد میازید دستفردوسی بخوانی مرا بر تو باشد شکست که یزدان پرستم نه خسروپرستفردوسی درآمد خروشی ز جای نشست از آن نامداران خسروپرستفردوسی نهفته مرا گنج آگنده هست همان نامداران خسروپرستفردوسی چون این هر سه زینگونه آری بدست سپه ساز گردان خسروپرست (گرشاسب نامه) هزار از بزرگان خسروپرست تکوک بلورین و بالغ بدست (گرشاسب نامه) که آن مهربان ماه خسروپرست به اقبال شه عطسهء داور استنظامی.