«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ع اِ) فرورفتگی و مغاک و پستی ظاهر زمین (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) خَسف || چهار مغز و گردکان (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (از تاج العروس) (یادداشت بخط مؤلف ||) دست نخورده بهمان حالت قبل منه: دع الامر بخسف؛ بگذار کار را چنانکه هست (منتهی الارب (||) مص) واداشتن کسی به کردن کاری که مکروه دارد آنرا (منتهی الارب) (از تاج العروس).