خشاوه

«لغت نامه دهخدا»

[خِ وَ / وِ] (اِمص) پیرایش بستان و باغ و کشت زار از علفهای خودرو و هرزه و سنگ و خس و خاشاک وجین (از برهان قاطع) (از فرهنگ جهانگیری ||) پیرایش درخت از شاخه های زیادتی (از برهان قاطع) خشاره (برهان قاطع): جلامه؛ آنچه از خشاوه بیرون آید (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر