«لغت نامه دهخدا»
[خَ شِ زَ بَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) گیاهی است بسیار سفید و سبک و ساقش به قدر ذرعی و برگش بسیار ریزه و دراز و بیخ او باریک و ثمرش متصل ببرگ او و سفید و مستعمل از او ثمرش در وسط تابستان می رسد بغایت گرم و تند و در طبع مثل جلاهنگ و از جمله سموم و مسهل قوی و جهت شقیقهء دماغ و دفع بلغم و صرع مفید و قدر شربت از تخم او تا یک درهم است در اختیارات بدیعی آمده - (Pavot ecumeux (2 - (1) ( (از تحفهء حکیم مؤمن) جاسوس( 1) (یادداشت بخط مؤلف)( 2 است: میقن افرودش خوانند معنی خشخاش زبدی بود بدان سبب بدین اسم خوانند که چون زبد سپید بود بعضی از قلیا خوانند و نبات و ورق وی مجموع سپید بود و تخم وی مسهل بلغم بود و در قوت و طبیعت نزدیک به جلهنگ بود.