خشخاش مقرن

«لغت نامه دهخدا»

[خَ شِ مُ قَرْ رَ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) خشخاش مقرون( 1) (یادداشت مؤلف) گیاهی است برگش سفید و باز و مثل اره و زغب دار و گلش زرد و ثمرش شبیه بشاخ گاو و منحنی و از این جهت مقرن گفته اند و در جوف او دانه ها مثل حلبه کوچکی و منبتش بیشتر کنار دریا است و او غیر جلاهنگ است چه دانهء او زرد است و این زرد نیست در سیم گرم و خشک خالی و مقطع اخلاط است به قی و اسهال و برگ و گل او جهت تنقیهء جراحات و خشک ریشهء آن و اکتحال گل او جهت قرحهء چشم و طبیخ بیخ او جهت علل باردهء جگر و عرق النساء و رقیق کردن اخلاط غلیظهء لزجه نافع و یک مثقال از تخم او مسهل قوی اخلاط لزجه در اختیارات بدیعی آمده است: خشخاش مقرن خشخاش بحری - (Pavot cornu (2 - ( است( 2) (از تحفهء حکیم مؤمن) ( 1 بود و غلاف آن مانند شاخ گاو بود و بدین سبب وی را مقرن خوانند و نبات وی در کنار دریاها روید و بر نقرس طلا کردن با شیر نافع بود و چون بیخ وی جوشانند به آب تا به نیمه بازآید و طبیخ آن بیاشامند سود دهد، جهت علت جگر که از خلط غلیظ بود نافع بود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر