خشک آخور

«لغت نامه دهخدا»

[خُ خُرْ] (اِ مرکب) کنایه از سال قحط و سالی که گیاه و علف کم رسته باشد (از برهان قاطع) سال قحط خشکسالی (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری)( 1) : ز خشک آخور خذلان برست خاقانی که در ریاض محمد چرید کشت رضا خاقانی ||کنایه از کمی عیش (برهان قاطع) : آن جگرتر کن من کو که ز نادیدن او خشک آخورتر از این دیدهء تر کس را نی خاقانی دیدم این منزل عجب خشکآخور است از قناعت میزبان خواهم گزیدخاقانی || آخور اسب که در آن چیزی نباشد (فرهنگ خطی) : ابلقی را کاَسمان کمتر چراگاه وی است چند خواهی بست بر خشک آخور آخر زمان خاقانی چون اسب ترا سخره گرفتند یکی دان خشک آخور و تر سبزه چه دربند چرائی خاقانی (|| ص مرکب) مردم رذل و ممسک را نیز گویند (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) ( 1) - در انجمن آرای ناصری و آنندراج این کلمه بصورت خشک آخر آمده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر