«لغت نامه دهخدا»
[خُ اَ گَ] (اِ مرکب) شهد و عسلی که در خانهء کبت خشک شده باشد (ناظم الاطباء) شهد و عسلی را گویند که در خانهء زنبور خشک شده باشد و آن را عسل خشک خوانند طبیعت آن گرم تر از عسل متعارف است (برهان قاطع) (آنندراج) (از شرفنامهء منیری) خشکنگبین رجوع به خشکنگبین شود خشک انگبین او انگبینی بود خشک و از او بوی دارو آید و از کوههای پارس خیزد و فعلش قوی تر که فعل این دگر انگبین و غذاش بیشتر که غذای او (الابنیه فی حقایق الادویه).