خشک بازه

«لغت نامه دهخدا»

[خُ زَ / زِ] (اِ مرکب) پوست درخت (ناظم الاطباء) (برهان قاطع ||) شاخهای خشکی را گویند که از درخت بریده باشند (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر