«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ص مرکب) ریشهء خشک، بیخ خشک چون: درخت خشک بیخ را هیزم شکن برید (|| اِ مرکب) خشک ریشه؛ ریشه وقتی که خشک شده باشد : خشک بیخ آرزو را فتح باب از دیده ساز کان گلستان را از این به نم نخواهی یافتن خاقانی.