«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (اِ مرکب) درخت بید وقتی که خشک شده است کنایه از هر چیز پژمرده و خشک شده : ز باغ خاطر من خواه تازه نخل سخن ز خشک بید هر افسرده ای چه آری یاد خاقانی.