«لغت نامه دهخدا»
[خُ] (ص مرکب) کنایه از مردم بی فضل و بی هنر و ناقابل (ناظم الاطباء) (برهان قاطع) (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) : این خشک جان نثار سرخاک هر دو باد کاشعارشان چو آب روان آمد از تری مجد همگر (از انجمن آرای ناصری ||) شخصی را گویند که لذت عشق نچشیده و عاشقی نکرده و از یاد دوست محروم باشد (ناظم الاطباء) (برهان قاطع) (انجمن آرای ناصری||) (اِ مرکب) جان جان خالص جان بدون چیزی کمتر : بوسه خرانت را همه زر تر است در دهن وانِ من است خشک جان بوسه بهای چون تویی خاقانی.