«لغت نامه دهخدا»
[خُ چَ / چِ] (ص مرکب)مردم بیحسی که از چشمش اشک جاری نمیشود (ناظم الاطباء) مردم بی عاطفه ای که در مقابل حوادث عاطفی بهیجان نمی افتد.